Damkunst

“Dammen is een remisespel” is een veel gehoord statement dat niet veel aan duidelijkheid overlaat. In het nabije verleden waren het vooral twee bekende dammers, Henk de Witt en Tjalling Goedemoed, die de argeloze dammer duidelijk maakten dat een partij vooral op topniveau dikwijls in een vreedzame puntendeling eindigt. Dat moest dus anders, middels een andere puntentelling, was hun mantra. Helaas zijn De Witt en Goedemoed niet meer onder ons. Dat geldt zeker ook voor Ephraim van Emden, de auteur van de in 1785 verschenen ‘Verhandeling van het damspel’. Het gaat hier om het allereerste Nederlandse damboek en het was voor vele geïnteresseerden de aanzet om het edele spel op de honderd velden serieus te gaan beoefenen. ‘Verhandeling van het damspel’ wordt tegenwoordig niet meer gezien als het standaardwerk om te leren dammen, ook al omdat er in Van Emdens tijd nog de regel van ‘damrust’ gold. Waar men nu 15x13 slaat, via veld 4, moest de schijf tot ver in negen tiende eeuw als dam stoppen na 15x4. Pas na Van Emden is de Franse regel – doorslaan als schijf, dus 15x13 - gemeengoed geworden. Van Emden had voor zijn boek een partij geconstrueerd die in remise eindigt, want: “Beredeneerde Proeve van een geheel spel, waar in aangetoond word dat het zelve, naar de voorenstaande grondregels gespeeld, REMISE eindigt.” En er volgt een wat barokke, maar redelijk correcte klassieke partij.